Özel Arama

ALİX (Yves),

ALİX (Yves), hakkında diğer dizin sayfaları >>ALİX (Yves),

Özet:

ALİX (Yves), fransız ressamı ve gravürcü­sü (Fontainebleau 1890). 1912′de, Maurice Deniş ile Champs-Elysees tiyatrosunun deko­rasyonunda çalıştı ve aynı yıl bağımsız ar­tistler salonunda ilk eserlerini sergiledi. Renkli şekilleri basitleştiren güçlü hacimler duygusunu bir zamanlar ilgilendiği kübizm’den aldı. Fransa’daki Art Moderne (Modern Sanat) müzesinde eserleri vardır, (L)

ALBERT (Albert Ferdinand descombes)

ALBERT (Albert Ferdinand descombes) hakkında diğer dizin sayfaları >>ALBERT (Albert Ferdinand descombes)

Özet:

ALBERT (Albert Ferdinand descombes), fransız dansör ve koregrafı (Bordeaux 1789-Fontainebleau 1865).

Devamı >>

AUGE (Claude)

AUGE (Claude) hakkında diğer dizin sayfaları >>AUGE (Claude)

Özet:

AUGE (Claude), fransız yayımcısısı ve sözlük yazan (L’İsle-Jourdain 1854-Fontainebleau 1924).

Devamı >>

SARAY

SARAY hakkında diğer dizin sayfaları >>SARAY

Özet:

SARAY i. (fars. serây, ev’den). Hüküm­darların oturduğu büyük bina: Kaatil ku­leler, kal’ah, zindanlı saraylar (Tevfik Fikret).

Devamı >>

SALVİATİ

SALVİATİ hakkında diğer dizin sayfaları >>SALVİATİ

Özet:

SALVİATİ (Francesco DE’ ROSSi, Cecco veya Cecchino denir), italyan ressamı (Floransa 1510 – Roma 1563).

Devamı >>

SACCHİNİ (Antonio Gaspare)

SACCHİNİ (Antonio Gaspare) hakkında diğer dizin sayfaları >>SACCHİNİ (Antonio Gaspare)

Özet:

SACCHİNİ (Antonio Gaspare), italyan bes­tecisi (Floransa 1730-Paris 1786). Napoli’­de, Loreto konservatuvarında Durante’den ders gördü.

Devamı >>

Rönesansın sonu (1540-1600)

Rönesansın sonu (1540-1600) hakkında diğer dizin sayfaları >>Rönesansın sonu (1540-1600)

Özet:

Rönesansın sonu (1540-1600)

• Reformdan Karşı Reforma. Rönesans i-deallerine bağlı olanların başarısızlıklarını kabul ettikleri tarih olarak 1540 dolaylarını göstermek yanlış olmaz. Çünkü, bu tarihten itibaren, yani yağmaya uğrayalı beri Roma. artık dayanıksız olduğunu biliyordu; Eras­mus, manevî bir yalnızlık içinde ölmüştü; Luther ile uzlaşma çabaları başarısızlığa uğ­ramıştı ve Reformun sol kanadı da, Refor­mu aşarak, devletlere eskiden olduğu gibi hükümdarlar tarafından değil de burjuvazi tarafından kabul ettirilecek olan daha radi­kal dinler hazırlıyordu.

Devamı >>

ROUSSEAU (Theodore)

ROUSSEAU (Theodore) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROUSSEAU (Theodore)

Özet:

ROUSSEAU (Theodore), fransız ressamı Paris 1812-Barbizon 1867). önce Compiegne ormanında, Normandiya’da, Sen kıyıla­rında resim yaptı; 1831′den 1835′e kadar tablolarını Salon’da sergiledi.

Devamı >>

ROSSO

ROSSO hakkında diğer dizin sayfaları >>ROSSO

Özet:

ROSSO (Giovanni Battista di lacopo de’ROSSi ve Rosso Fiorentino denir), italyan ressamı ve dekoratörü (Floransa 1494 -Paris 1540). Floransa’da eğitim gördü; Fra Bartolomeo’nun ve Andrea Del Sarto’nun atelyesinde çalıştı.

Devamı >>

ROSSİ (Luigi)

ROSSİ (Luigi) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROSSİ (Luigi)

Özet:

ROSSİ (Luigi), Aloysius de Rubeis de
denir, italyan besteci (Torremaggiore, Foggia yakını 1598′e doğr.

Devamı >>

RENOİR (Auguste)

RENOİR (Auguste) hakkında diğer dizin sayfaları >>RENOİR (Auguste)

Özet:

RENOİR (Auguste), fransız ressamı (Limoges 1841-Cagnes-sur-Mer 1919). 1844′te Pa­ris’e yerleşmiş bir terzinin oğlu.

Devamı >>

Rennes müzesi

Rennes müzesi hakkında diğer dizin sayfaları >>Rennes müzesi

Özet:

Rennes müzesi, ikinci Dünya savaşında çok zarar gören ve modern müzecilik ku­rallarına uygun olarak yeniden yapılıp 1957′de açılan müze.

Devamı >>

REİNHARDT (Django)

REİNHARDT (Django) hakkında diğer dizin sayfaları >>REİNHARDT (Django)

Özet:

REİNHARDT (Django), fransız caz gitar­cısı (Liberchies, Belçika 1910 – Fontainebleau 1953). St. Grapelly ile birlikte «Hot Club de France» beşlisini kurdu (1934). Bir­çok beste yaptı. (L)

REGNİER (Adolphe)

REGNİER (Adolphe) hakkında diğer dizin sayfaları >>REGNİER (Adolphe)

Özet:

REGNİER (Adolphe), fransız dilbilimcisi ve şarkiyatçısı (Mainz 1804 – Fontainebleau 1884).

Devamı >>

PRİMATİCE

PRİMATİCE hakkında diğer dizin sayfaları >>PRİMATİCE

Özet:

PRİMATİCE (Francesco PRiMATiCCO, il— denir), italyan ressamı, heykeltıraşı ve mimarı (Bologna 1504 veya 1505-Paris 1570). İ. da İmola’nın, Bagnacavallo’nun ve Mantova’daki Te sarayı çalışmalarında yardım ettiği Giulio Romano’nun öğrencisi. Fontainebleau şatosunu süslemek için François I tarafından Fransa’ya çağrıldı. Orada yalan­cı mermerden tavan ve çerçeveler, alegorik resimler yaptı. Balo salonu (veya Henri II galerisi) için yaptığı kompozisyonlar, ona­rımlar yüzünden büyük değişikliğe uğradı. Primatice’nin maniyerist üslûbu desenlerin­de daha açıkça görülür (Saatlerin dansı, Frankfurt), François II’nin Kırallık bina­ları sorumlusu oldu (1559) ve bir çeşit sanat diktatörlüğü kurdu. 1540′ta İtalya’ya yaptı­ğı bir geziden, çok sayıda eski heykel, büst, Trajanus sütununun, Laocoon ve Medici Venüsü’nün mulajlarıyle birlikte döndü. (L)

POUSSİN (Nicolas)

POUSSİN (Nicolas) hakkında diğer dizin sayfaları >>POUSSİN (Nicolas)

Özet:

POUSSİN (Nicolas), fransız ressamı (Villers, Andelys yakınları 1594-Roma 1665). Yoksul bir ailedendi. Küçük yaşta Quintin Varin’in derslerini izledi, on sekiz yaşın­da Paris’e gitti, orada flaman Ferdinand Elle’in, sonra Lallemand’ın atelyesine girdi. Philippe de Champaigne ile birlikte Luxem-bourg sarayının dekorasyonunda çalıştı, 1624′te Roma’ya gitti. Orada, oldukça sı­kıntılı yıllar geçirdikten sonra ancak 1628′de biraz rahata kavuştu ve giderek ün ka­zanmağa başladı. 1629′da Jacques Dughet ile tanıştı ve onun kızıyle evlendi. Bunu takip eden on yıl en çok eser verdiği dö­nemdir. Konularını genellikle Kutsal Kitap’tan aldı: Âşdod’da Veba Salgını (Louvre), Masumların öldürülmesi (Chantilly), Altın Buzağının Etrafında Dans (Londra), Kudüs’ün Zaptı (Louvre). Tarihten ve mi­tolojiden de yararlandı: Sabinli Kadınların Kaçırılması (New York), kardinal Barberini için, Germanicus’un ölümü, Camilla ve Falerii Okulu Ustası (Louvre). Ayrıca ale­gorik tabloları da vardır: Şairin ilham Al­ması (Louvre). Cassino de Pozzo için yap­tığı Yedi Dini Tören’m birinci dizisi de bü­yük başarı kazandı.

Devamı >>

POMPONNE

POMPONNE hakkında diğer dizin sayfaları >>POMPONNE

Özet:

POMPONNE (Simon arnauld, — mar­kisi), fransız siyaset adamı (Paris 1618-Fontainebleau 1699). Stockholm (1665-1668, 1669-1671) ve La Haye’de (1669-1670) Louis XIV’ün temsilciliğini yaptı. İsveç ile bo­zulmuş olan ittifakı yeniden kurunca, dış­işleri bakanı olarak Lionne’un yerine geç­ti (eylül 1671). Daha sonra devlet bakanı oldu (şubat 1672), Hollanda savaşı (1672-1678) sırasında fransız diplomasisini yönet­ti. Nimegue görüşmelerini yürüttü. Louvois tarafından Jansenius’çuluk ve beceriksiz­likle suçlandı ve görevine son verildi. Ama Louvois’nın ölümü üzerine yeniden göreve çağırıldı (1691). [L]

PİCASSO (Pablo RUiZ),

PİCASSO (Pablo RUiZ), hakkında diğer dizin sayfaları >>PİCASSO (Pablo RUiZ),

Özet:

PİCASSO (Pablo RUiZ), ispanyol ressamı (Malağa 1881). XX. yy. resim sanatının en büyük temsilcisidir. Malagalı Jose Ruiz Blasco ve Maria de la Paz Picasso Echevarria’nın üç çocuğundan en büyüğü ve tek oğulları.
Mütevazı çiçek ve lokanta tabloları yapar fakat aynı zamanda, resim öğretmeni ve Malağa müzesi müdürü olan babası, Picasso’yu genç yaşta eğitti. Ayrıca aile dost. ressam Antonio Munoz Degrain de kendi­siyle ilgilendi.

Devamı >>

PICART

PICART hakkında diğer dizin sayfaları >>PICART

Özet:

PICART (Jean LE ROUX, — denir), fransız ressamı, heykeltıraşı ve mozaikçisi (XVI. yy.).İl Primatice ile Fontainebleau (1536; 1540-1550) ve Meudon’da çalıştı. Joinville’de Guise’lerin mezarını, François II ve Henri II’nin (Saint Deniş ve Louvre) anıt­larını yaptı. (L)

PHİLİPPE IV

PHİLİPPE IV hakkında diğer dizin sayfaları >>PHİLİPPE IV

Özet:

PHİLİPPE IV Güzel (Fontainebleau 1268 – ay.y. 1314), Fransa kralı (1285-1314), Phi­lippe III ile Isabelle d’Aragon’un oğlu. Günümüzün tarihçileri tarafından büyük si­yaset yeteneği olan, gerçekçi, kurnaz ve çok değerli bir devlet adamı olarak kabul edilmektedir. Çevresinde, devlet gücünün her şeye yeter bir kuruluş olduğuna ina­nan zeki danışmanlar ve çoğu roma hukukuyle yetişmiş hukukçular vardı. Bunların en ünlüleri adalet bakanlığı yapan Pierre Flote ile Guillaume de Nogarat ve Engu-errand de Marigny’dir. Kral, dışişlerinde, önce babasının Napoli’deki Anjou’luları desteklemek için Aragon’a karşı açtığı sa­vaştan ustalıkla sıyrıldı (1291). Arkasından Flandre ile ilgilendi. Burada İngiltere kralıyle birleşmekten yana olan kont Gui de Dampierre’e karşı çıktı; şehirleri yönetmek isteyen soyluları destekledi. 1297′de krallık ordusunu başlıca flaman şehirlerini işgal et­meğe gönderdi. 1300′de, İngiltere ile Fran­sa arasında Guyenne’de çıkan anlaşmazlığı (1294) giderdi. Bu durumda yalnız kalan, İn­giltere’nin desteğini kaybeden Flandre kontu için, teslim olmaktan başka çare kalmamıştı. Bu olay, konta karşı savaşırken kralın boyunduruğu altına düşen şehirlerin şiddetli tepkisine yol açtı. Mayıs 1302′de bazı fran-sız s.ubayları öldürüldü. İntikam almağa gönderilen ordu Courtrai’de şehir milisleri tarafından bozguna uğratıldı (11 temmuz). Fakat kral tarafından Monsen-P6v61e’de yenilen Flamanlar (18 ağustos 1304), kont­luğu Gui’nin oğlu Robert de B6thune’e ve­ren, başlıca şehirlerde surların yıkılması­nı, birçok yerin işgalini ve ağır tazminat ödenmesini öngören Athissur-Orge antlaş­masını (23 haziran 1304) imzaladılar. Bu sertlik Flandre’da Capet hanedanı aleyh­tarlığını şiddetlendirdi. Kralın, Robert de Bethune ile oğlu Louis de Nevers’in ara­larını bulamaması da bu gerginliği daha da arttırdı. Sonunda Enguerrand de Ma-rigny, kont Robert de Bithune’ü, Lille, Douai ve Belhune’ün gelirlerini toplamak­tan vaz geçmeğe razı etti (1312-1311). Bu­na paralel olarak Güzel Philippe krallı­ğını doğuya doğru genişletti; Barrois’daki bazı toprakları, Lyon şehrini (1274′ten 1307 ve 1312′ye kadar yavaş yavaş alındı) ve Viviers piskoposluk bölgesini hâkimiyeti altına aldı, fakat kardeşi Charles de Valois’yı imparator seçtiremedi (27 kasım 1308). Hükümdarlığının en ilgi çekici olayları Papalıkla olan ilişkilerinde ortaya çık­tı. İlk anlaşmazlık 1296′da kralın fransız ruhban sınıfından almak istediği aşar ko­nusunda patlak verdi. Durmadan vergi ödemekten bıkan ruhban sınıfı buna itiraz etti. Papanın krallar üstündeki büyük etki gücüne inanan papa Bonicaius VIII, rahip­lerin Roma kilisesinin kesin izni olmadan vergi vermesini yasakladı (Clericis laicos, şubat 1296). Bunun üzerine kral Papalığı sıkıntıya düşürmek için krallıktan altın ve gümüş çıkışını yasakladı (17 ağustos 1296). Papa yasağı protesto etti (ineffabiîis Amoris emirnamesi, 20 eylül 1296), ama anlaş­mazlık 1297′de Bonifacius VlII’in Louis IX’u aziz mertebesine çıkarmasıyle yatış­tı. Fakat 1301′de kral, tahta hakaret et­mek ve Aragon ile bir olup entrika çevirmekle suçlanan Pamiers piskoposu Bernard Saisset’yi tevkif ettirince çok daha ağır bir anlaşmazlık patlak verdi. Papa, kralı bir piskoposu yargılayıp tevkif ettirmekle suç­ladı (Ausculta, fili, aralık 1301) ve gerekli kararları almak üzere bir din meclisi top­lamak istedi. Bunun üzerine Philippe de, baronlar, yüksek rütbeli papazlar ve şehir temsilcilerinden meydana gelen bir meclis topladı (10 nisan 1302). Burada, piskopos­ların dinî meclise gitmelerini yasaklattı. Bonifacius, Unam Sanctam (kasım 1302) Emirnamesiyle yüksek yetkisini hatırlattık­tan sonra hükümdarı afaroz etmeğe hazır­lanırken, Anagni’de, Guillaume de Nogaret’nin ve papaya düşman bir aile olan Colonna’ların hizmetindeki adamların bas­kınına uğradı (eylül 1303). Halk tarafın­dan kurtarıldı, fakat bir ay sonra Roma’da öldü. Yerine geçen Benedictus XI ile Philippe IV’ün müdahalesiyle seçilen Clemens V, kralın, Bonifacius davasını tek­rar ele almasından korkarak uysal davran­dılar ve kralın suçsuzluğunu ilân ettiler. Philippe, Papalığı hükmü altına alınca Clemens V’in 1305′ten sonra birçok fransız kardinal tayin etmesini, papanın Fransa’ya yerleşmesini (yerleşme yerini kesinlikle Avignon olarak belirledi, 1309) ve Bonifa­cius VlII’in Fransa kralı aleyhine çıkart­tığı bütün kararları bozmasını sağladı (1311). Bu çatışmalar, Güzel Philippe ile danışmanlarının krallığı etkili bir biçimde yönetme azminde olduklarını gösterir. Dev­lete bağlı yargıçların derebeylik bölgelerin­deki faaliyetlerini arttırmaları, ilgili da­vaları krallık mahkemesine getirmeleri ve merkez kurumlarının gelişmesi de bu azmi gösteriyordu. Krallık meclisi teşkilâtlandı­rıldı. Soyluların, kilisenin ve şehirlerin tem­silcilerini biraraya getiren meclisler birkaç defa toplandı. Bunlar «fitats g€neraux» meclislerinin çekirdeği sayılır. Parlamento çalışmasında uzmanlaşma ortaya çıktı (1291 ve 1307 emirnameleri). Mühürdarlık gittik­çe büyüyen bir önem kazandı. Maliye yö­nünden Philippe IV, Ma rigny’nin yardımıyle hazineyi yeniden düzenledi, bir büt­çe hazırlamayı bile düşündü (14 ocak 1314 emirnamesi) ve vergilerin düzenli olarak ödenmesine nezaret etti. Yahudilere (1306′-da sürüldüler ve malları ellerinden alındı) ve Lombardiyahlara ağır vergiler yükledi. Hattâ bazı yıllar bir «ocak vergisi» ödet­meyi denedi; ayrıca çeşitli para işlemleri­ne girişti. Ekim 1307′de Tampliye tarikatı ilerigelenlerini tutuklatmasına sonu gelme­yen para ihtiyacının yol açmış olduğu söy­lenebilir. Bu keşişler son derece zengin o-larak bilinirdi; fakat tutuklama için baş­ka sebepler gösterildi. Kralın isteği üzerine papa Clemens V bîr soruşturma yapılma­sını emretti ve mahpusların kiliseye teslim edilmesini istedi. Kral, bunu kabul etti (Poitiers Kardinaller meclisi, 29 mayıs 1308), Philippe IV daha sonra, ustalıklı bir propaganda ile papayı sıkıştırdı. Kili­senin yargısıyle bir grup tarikat üyesi ya­kılarak idam edildi (1309). Papalık 1312′de tarikatı kaldırdı; Philippe mayıs 1314′te Tampliye tarikatının yüksek rütbeli üyelerini dininden sapmış kişiler sayarak yak­tırdı. Hükümdarlığının Son yıllarına gölge düşüren tek olay bu değildir. Rezalete yol açan başka bir durum Philippe’in gelin­lerini zina suçuyle Kral mahkemesinde yargılatmasıdır. Enguerrand de Marigny, krallığa eski itibarını kazandırmak için ha­zinenin yeniden teşkilâtlandırılması (14 ocak 1314 emirnamesi) ve yeni bir vergi konması (satış vergisi) konusunda (Paris meclisi, 1 nisan 1314) kralı ikna ederek malî durumu düzeltmeğe çalıştı. Güçlü ve düzenli bir monarşinin kurulmasında çok büyük rol oynayan Philippe IV öldüğü zaman (29 kasım 1314) Marigny son bir para reformu daha hazırlıyordu. (L)

PERNON

PERNON hakkında diğer dizin sayfaları >>PERNON

Özet:

PERNON (Camille), Lyonlu fransız imalâtçı (XVIII. yy.m ikinci yarısı). Philippe de La Salle ile birlikte, ipekli kumaş süslemelerinde yenilik yaptı. Atölyelerinde, gerek Marie-Antoinette (Versailles, Fontainebleau, Garde-Meuble), gerek Rusya çariçesi Kateıina için (Süsleme Sanatları müzesi) çok gösterişli duvar kaplama kumaşları dokudu. Katerina, ona madalyon biçi- minde portrelerle süslü duvar kaplamaları ısmarladı. Bu kaplamalar bugün Leningrad müzesinde bulunmaktadır. (L)

Özel Arama