» günah hakkında arşivlenen resim, video, animasyon vs. gibi kayıtlar görüntüleniyor.

AGENDE

AGENDE hakkında diğer dizin sayfaları >>AGENDE

Özet:

AGENDE sıf. (fars. âgenden, doldurmak, tıkamak’tan). Esk. Doldurulmuş, dolu. Bk. ÂGÎN.

Devamı >>

AFİŞ

AFİŞ hakkında diğer dizin sayfaları >>AFİŞ

Özet:

AFİŞ, i. (fr. affiche), herhangi bir haberi, herkese duyurmak için duvara yapıştırılan el yazması veya basılı kâğıt: İstasyonda bu afişlerin birinde ölüm kelimesinin muazzam harflerle yazılmış olduğunu gördüm (H. E. Adıvar).

Devamı >>

AFFETMEK

AFFETMEK hakkında diğer dizin sayfaları >>AFFETMEK

Özet:

AFFETMEK geçl. f. Suç, kusur, kabahat, hata veya günahı bağışlamak: Git kızım, e-endinin eteğini öp de haline acısın, kusuru­nu affetsin (Namık Kemal). [Eskid. Affetmek anlamında affeylemek de denirdi]: Beni affey­lemeğe fazli ilâhisi yeter (Şinasi). Affeyle eğer şuh-i cihan varsa günahım (şarkı). |]

Devamı >>

AFAROZ veya AFOROZ

AFAROZ veya AFOROZ hakkında diğer dizin sayfaları >>AFAROZ veya AFOROZ

Özet:

AFAROZ veya AFOROZ i. (yun. aphorizein). Din. Bir hıristiyanı kilise topluluğu dı­şında bırakan ve kilise tarafından konu­lan yasak: Manastırdan kaçalı, papanın afarozuna uğrayalı on beş yıl oluyor (H. E. Adıvar).

Devamı >>

ADİTYA

ADİTYA hakkında diğer dizin sayfaları >>ADİTYA

Özet:

ADİTYA (Tanrıça Aditi’nin oğlu), Kosmos ve güneş görünüşlü Veda tanrıları. Başları Varuna’dır. İnsanı bağlayan günahlarla ilgili kanunları tatbik ederler, (L)

ÂDEMCİLER

ÂDEMCİLER hakkında diğer dizin sayfaları >>ÂDEMCİLER

Özet:

ÂDEMCİLER i. II. yy. da, çıplaklık ta­raftarı zındıklar. Âdem ile Havva’nın günahını devam ettirmek için evlenmeyi kabul etmezlerdi.

Devamı >>

ÂDEM

ÂDEM hakkında diğer dizin sayfaları >>ÂDEM

Özet:

ÂDEM (ar. veya ibranice k.). Dinî inançlara göre, ilk yaratılan insanın ve ilk peygamberin adı, insanlığın babası: Deşiktir belki vâki nisbeten Âdem’le Havva’ya / Ninem bir ebrdir geçmiş, babam bir rûzigâr eyvah (Abdülhak Hâmid).

Devamı >>

Adam (jeu d’)

Adam (jeu d’) hakkında diğer dizin sayfaları >>Adam (jeu d’)

Özet:

Adam (jeu d’) [Âdem Oyunu], Ortaçağdaki yarı dinî dramların en önemlisi (XII. yy. sonu).

Devamı >>

ABSOLÜSYON

ABSOLÜSYON hakkında diğer dizin sayfaları >>ABSOLÜSYON

Özet:

ABSOLÜSYON i. (fr. absolution). Din. Hı­ristiyanlıkta günah çıkaran kimsenin, papaz tarafından bağışlanması, affı: Burada seni konfesyon ederek, absolüsyon vermeğe gelmedim. (H. R. Gürpınar), [M]

SAGİR

SAGİR hakkında diğer dizin sayfaları >>SAGİR

Özet:

SAGİR sıf. (ar. şığr’dan sağır). Esk. Kü­çük, ufak.

Devamı >>

SAGAİR

SAGAİR hakkında diğer dizin sayfaları >>SAGAİR

Özet:

SAGAİR çoğl. i. (ar. sağır > şağîre’den şağ’ir). Esk. Küçük günahlar. (M)

RUDRA («Uluyan»)

RUDRA («Uluyan») hakkında diğer dizin sayfaları >>RUDRA («Uluyan»)

Özet:

RUDRA («Uluyan»), veda dininin en iyi kişileştirilmiş tanrılarından biri; çeşitli ve karşıt yönleri vardır.

Devamı >>

RİTUALİST

RİTUALİST hakkında diğer dizin sayfaları >>RİTUALİST

Özet:

RİTUALİST sıf. ve i. Ritualism ile ilgili. Ritualism taraftarı (kimse).

Devamı >>

RİFAİ veya RUFAİ veya RÜFAî

RİFAİ veya RUFAİ veya RÜFAî hakkında diğer dizin sayfaları >>RİFAİ veya RUFAİ veya RÜFAî

Özet:

RİFAİ veya RUFAİ veya RÜFAî sıf. (Ahmed Rifai’nin adından ar. riffci). Tasav. Rifaîlik tarikatından olan.

Devamı >>

RİCS

RİCS hakkında diğer dizin sayfaları >>RİCS

Özet:

RİCS i. (ar. rics). Esk. Dince yasak edil­miş şey, günah. || Pislik, kirlilik. (M)

REYN

REYN hakkında diğer dizin sayfaları >>REYN

Özet:

REYN i. (ar. reyn). Esk. Kir, pas.. Mec. islenen bir günahtan dolayı duyulan iç sıkın­tısı. (M)

RAVAİLLAC (François)

RAVAİLLAC (François) hakkında diğer dizin sayfaları >>RAVAİLLAC (François)

Özet:

RAVAİLLAC (François), fransız suikastçi-si (Touvra, Charente 1578 – Paris 1610). İlkokul öğretmeniydi. Sonra citeaux rahip­leri manastırına girdi, garip hareketleri yü­zünden buradan kovuldu.

Devamı >>

RAMAZAN

RAMAZAN hakkında diğer dizin sayfaları >>RAMAZAN

Özet:

RAMAZAN i. (ar. ramazân). Arabî ay­ların dokuzuncusu, oruç tutulan ay; «üç aylar»dan sonuncusu: Bu sene Ramazan ayında oruç tutmak farz oldu ve hilâli Ra­mazanda Bedir gazası vuku buldu (Cevdet Paşa). Günde beş vakit namaz, ramazan­larda iftar, sahur, her türlü ibadet saatle idi (A. H. Tanpınar). || Erkek adı.
— DEY. Ramazan (veya oruç) keyfi, oruç tutulduğu zaman açlığın verdiği sinirlilik hali.
— Din. Bk. ansıkl.
— Folk. Bk. ANSiKL. || Ramazan mânileri, ramazanda genellikle mahalle bekçilerinin sahur vakti davulla evlerin önünde söyle­dikleri mâniler. (Ramazan geceleri evlerde düzenlenen toplantılarda da karşılıklı mâ­niler söylenirdi. Birer dörtlük niteliğinde olan bu mânilerin bazıları eğlenceli, bazı­ları da aşk konularıyle ilgili olurdu.)
— Mal, Esk. Ramazan tahvilâtı, Osmanlı imparatorluğu devrinde ramazan ayında çı­karıldığı için bu adla anılan bir devlet tahvili. Bk. ansikl.
— ansikl. Din. Genellikle şehr (ay) ke­limesiyle birlikte şehr-i ramazan şeklinde kullanılır. Ramazan kelimesinin kök anla­mı hakkında lûgat bilginleri çeşitli görüş­ler ileri sürerler; çok ısıtmak, çok sıcak olmak, yakmak v.d. Ramazan kelimesinin Allah’ın güzel isimlerinden (esma-ı hüsna) olduğu, «günahları yok edici» anlamına gel­diği hakkında söylentiler de vardır. Ramazan Kur’an’da adı geçen tek kamerî aydır. Ramazan orucunun müslümanîara da farz kılındığını bildiren ayette Kur’an’ın ra­mazan ayında indirilmeğe başlandığı belir­tilir (Bakara suresi, 185). Müslümanların kutsal saydıkları gecelerden Kadir gecesi de ramazan ayı içindedir. Bk. kadir gecesi.
Hicretin 2. yılında müslümanlara Bakara suresinin 183. ayetiyle ramazan süresince oruç tutmaları emredildi. Ramazan oru­cuna şaban ayının son günü, ramazan ayı hilâlinin görülmesiyle (rüyet-i hilâl) başla­nır. Ramazanda oruç, belli bir sürenin so­nunda açılır. Oruçtan sonraki yemeğe «iftar» adı verilir. (Bk. iftar.) Günlük namaz­ların yanında Ramazan süresince yatsı namazından sonra 20 rekatlık (bk. rekât) teravih namazı kılınır. (Bk. teravih.) Ra­mazan ayı bazen 29 gün, bazen 30 gün olur ve şevval ayının hilâlinin görünmesiyle so­na erer.

Devamı >>

RAHMET

RAHMET hakkında diğer dizin sayfaları >>RAHMET

Özet:

RAHMET i. (ar. rahmet). Merhamet et­me, acıma. | Halk dili. Yağmur: Yüzüne birkaç damla su değdi, önce rahmet düşü­yor sandı (N. Araz). Bulut asumana ağar // Yerlere rahmet yağar (Kuloğlu). || Esk. Hz. Muhammed. || Kur’anı Kerim.
— ÇEŞ. DEY. Rahmet okumak, Tanrı’nın merhamet ve lûtfu için dua etmek. Bir şeyin kaybı için üzülmek, // Rahmet okumamak, iyiliği için çalışmamak. || Rahmet okutmak, kötü bir kimseden daha da kötü çıkmak: Gelen müdür eskisine rahmet okuttu. || Rah­met olsun canına. Halk dili. «Allah rahmet eylesin» anlamında kullanılır. | Rahmeti rahmana kavuşmak, ölmek. || Allah (Mevlâ) rahmet eylesin (eyleye), «Tanrı mer­hametini onun üzerinden eksik etmesin» anlamında ölen bir kimsenin ardından söy­lenir: Mahmut beye Allah rahmet eyleye. Ama bir haber daha var (S. Kocagöz). || Allah’ın (Hakk’ın) rahmetine kavuşmak (ulaşmak veya ermek), ölmek: Devrinin en büyük evliyası olarak Hak rahmetine erdiği zaman, kendisini rüyada görenler ona soracaklardı (N. Araz).
— Esk. Rahmet-i Huda, Tanrı’nın merha­meti. || Rahmet-ul-lahi aleyh, Tanrı’nın rah­meti onunla olsun.
— Din. Tanrı’nın insanlara olağanüstü yar­dımı. Darda kalanları, yıkıma uğrayanları kurtarması.
— ANSiKL. Din. İslâm inançlarına göre «gufran» da denen rahmet, Tanrı’nın sevdiği kullarına karşı yüce bir yardımı anlamına gelir. Tanrı, dara düşen, yıkıma uğrayan, kendisine sığman müminlere yardım eder. İşledikleri suçlardan dolayı pişmanlık du­yanları, tövbe edenleri bağışlar. Rahmet, in­sanların, iradesi dışındadır, yalnız Tanrı is­teğine bağlıdır. Tanrı, ancak dilediğine rahmet gönderir. İnsan, her istedikçe, Tanrı’nın rahmeti yetişmez.

Devamı >>

Rahip Mouret’nin Günahı (La Faute de l’Abbe Mouret)

Rahip Mouret’nin Günahı (La Faute de l’Abbe Mouret) hakkında diğer dizin sayfaları >>Rahip Mouret’nin Günahı (La Faute de l’Abbe Mouret)

Özet:

Rahip Mouret’nin Günahı (La Faute de l’Abbe Mouret), Emile Zola’nın romanı. Rougon-Macquart’lann beşinci cildi (1875). Mistik coşkunlukla bitkin düşen rahip Mou­ret bir beyin hummasından ansızın yata­ğa düşer. İyileşir ama inancı yok olmuş gibidir. Albine adında genç bir kıza bü­yük bir şehvetle bağlanır. Ama pişmanlık duymağa başlar. Albine’i terk eder. Ma­nastıra dönünce, arzularını yenmek için çırpınır. (-> Bibliyo.) [L]

QUAKER

QUAKER hakkında diğer dizin sayfaları >>QUAKER

Özet:

QUAKER (titreyen anlamında ing. k.). «Dostlar derneği» denen protestan mezhe­bi üyesi.
— ANSiKL. George Fox’un hâkim Bennet’i «Tanrı’ya saygı göstermeye ve Kelâmı önünde titremeye» (ingilizce to guake) davet eden sözlerinden kinaye ile «Dostlar der­neği» üyelerine takılan alaylı lakap. Bu la­kap, 1654′ten sonra kullanılmağa başlandı, XVII. yy. sonunda yerleşti. 1638′de Ame­rika’da Rhode İsland sömürgesini kuran ve insan vicdanının kutsal olduğunu ileri süren püriten Roger Williams, tarikatın öncülerindendir. Derneğin kurucusu, doktrinini ilk defa 1647′de vazeden kunduracı George Fox, kanunkoyucu William Penn ve tek ilâhi­yatçısı da Robert Barclay’dir. «Dostlar»ın iman düsturları: hıristiyana, hayatının bü­tün hallerinde yol gösteren üstün otorite, kalbine hitap eden kutsal ruhtur (buna göre Kutsal Kitap dogma kıstası olmaktan çıkmaktadır); bütün kutsal sırlar ortadan kaldırılmıştır (communio manevî bir işlem­dir); andîçme yasaklanmıştır; nefis müda­faası hakkı yoktur; teşkilâtlanmış bir papaz sınıfı gerekmez; evrensel papazlık kadınlara da açıktır; kült ihtiyarîdir, hiç bir dogma yoktur, insan tabiatının günah sonucu le­kelendiği teorisini reddeden quaker’ler, Calvin’in takdiri ilâhi ile ilgili fikirlerini, lütuf nazariyesini, îman sayesinde bağışlanma na­zariyelerine de karşı çıkıp, sadece ibadet âdetlerini muhafaza etmişlerdir. Quaker’ler birbirlerine «sen» diye hitap eder, üstlerine şapka çıkararak selâm vermeyi ve giyecekle­rinde düğme taşımayı reddederlerdi.

Devamı >>

QUİNDECİMVİR

QUİNDECİMVİR hakkında diğer dizin sayfaları >>QUİNDECİMVİR

Özet:

QUİNDECİMVİR i. (quindecim, on beş ve vir, adam’dan). Rom. tar. Kehanet kitapla­rının muhafazası ve yorumlanmasıyle görevli on beş rahipten her biri. (Quindecimvirler bir felâket olduğu zaman senatonun emriyle kehanet kitaplarına bakarlar ve günah çı­karma törenlerinin yapılmasını emrederler­di.) [L]

PYTHON

PYTHON hakkında diğer dizin sayfaları >>PYTHON

Özet:

PYTHON. Yun. mit. Dev yılan, Gaia’nın Tufan’dan doğan oğlu. ini, Delphoi’de Tempe kaynağı yakınındaydı. Hayvanları ve in­sanları öldürür, kehanetlerde bulunurdu. Apollon’un oklarıyle öldü; günahlarından te­mizlendikten sonra da Delphoi’de kendi ke­hanet tapınağını kurdu. (L)

QUELLİNUS veya QUELLİN

QUELLİNUS veya QUELLİN hakkında diğer dizin sayfaları >>QUELLİNUS veya QUELLİN

Özet:

QUELLİNUS veya QUELLİN, flaman sa­natçı ailesi, üyeleri arasında başlıca sanatçılar şunlardır: erasmus II, ressam (Anvers 1607-ay.y. 1678). Rubens’in yönetimi altında Anvers şehrinin süslenmesine kat­kıda bulundu (1635). Ustasının ölümü üze­rine Anvers şehir ressamı sıfatıyle onun yerini aldı ve onun tarzında çalıştı. Kilise­lerde, manastırlarda (Anvers, Brugge, Mechelen) ve müzelerde (Aachen, Anvers, Bonn, Brüksel, Caen, La Haye, Toulouse, Valen-ciennes, Leningrad [Ermitaj], Madrid [Pra-do]) birçok resmi vardır.
— Kardeşi ar­tus, Büyük denir, heykeltıraş (Anvers 1609-1668). Roma’da François Duquesnoy’-nin öğrencisiydi. Amsterdam Belediye sa­rayının ve Anvers’teki birçok kilisenin dekorasyonunu yaptı. Brüksel müzesinde eserleri vardır. — Kuzeni ve öğrencisi artus Küçük denir, heykeltıraş (Saint – Trond 1625-Anvers 1700). Flandre kiliselerinde bir­çok mihrabın, günah çıkartma yerinin de­korasyonunu yaptı. — janerasmus, res­sam (Anvers 1634-
Mechelen 1715). Erasmus II’nin oğludur; italya’da yaşadığı sanılır. Anvers’e dönüşünde birçok kilisede çalıştı, imparator Leopold I ile Joseph I’in res­samı oldu. Dinî tablolarından başka, portreler de yaptı. Anvers, Dunkerque, Brüksel, Lille, Nantes, Douen müzelerinde eserleri vardır. (L)

PÜRİTENLİK

PÜRİTENLİK hakkında diğer dizin sayfaları >>PÜRİTENLİK

Özet:

PÜRİTENLİK i. (püriten’den püriten-lik; ing. puritanism). Püritenlerin inancı, öğre­tisi. || Mec. Ahlâkî, siyasî konularda taas­sup.

Devamı >>

PSİKHOSTASİA

PSİKHOSTASİA hakkında diğer dizin sayfaları >>PSİKHOSTASİA

Özet:

PSİKHOSTASİA i. (yun. k.). Mis. mit. Ru­hun değerlendirilmesi, ölümden sonra sem­bolik olarak yargılanması.
— ANSİKL. Anubis ile Maat tarafından Osiris ile hâkimlerinin huzuruna çıkarılan ölü, itiraz itiraf namesVni okur, günah iş­lediğini inkâr ederdi; ölünün yüreği bir ke­feye, tanrıça Maat’ın kalemi öbür kefeye konur, her ikisi Thot tarafından tartılırdı. Thot, bundan sonra, ölüyü Osiris’in ülkesine kabul eder veya etmezdi, ölüler Kitabı, töreni anlatır, öbür dinlerde de (mazdeizm, islâmiyet, hıristiyanlık) buna benzer değer­lendirmelere rastlanır. Genellikle terazinin bir kefesine iyilikler, öbür kefesine kötü­lükler konur.
— İkonogr. Mısır mezar sanatından doğan, son amaçlarla ilgili bir ikonografya teması olan psikhostazi, kopt veya kappadokia freskleri aracılığıyle batı sanatına girdi. Yargı günü tartılan ruhların terazisini, Anu­bis’in halefi ve tanrıya en yakın melek olan Aziz Mikail tutar. Bu sahneye ortaçağ heykellerinde sık rastlanır. (L)

PROTESTANLIK

PROTESTANLIK hakkında diğer dizin sayfaları >>PROTESTANLIK

Özet:

PROTESTANLIK i. (Protestan’dan protes-tan’lık). Reform hareketinden doğan dinî doktrin veı kiliselerin tümü.
— ANSiKL. Dört yüzyıldan beri «reformcu» veya «luther’ci» veya «anglikan» bir dog­ma kurmak isteyen her «protestan» ilahi­yatı, insanoğlunun kurtuluşunu doğrudan doğruya ve sadece Tanrı’nın inayet ve rah­metine bağlar. Bir hıristiyanın selâmete kavuşması hiç bir zaman dine bağlılığının, yaptığı işlerin veya erdemlerinin sonucu olamaz. Günahkâr insanın kendi gayretiyle selâmete ulaşması söz konusu değildir. Se­lâmet, kurtuluş, her zaman ve sadece Tan­rının hiç bir karşılık gözetmeden lütfettiği inayetle gerçekleşir. Tanrı’nın bu inayetini kazanmak için insanoğlunun gösterebileceği hiç bir gayretin değeri yoktur. Fakat bu söylenenlere bakarak protestan kilisele­rinin dinin icaplarına uymayı hiçe saydığı sanılmamalıdır. Tam tersine Aziz Paulus’un öğretisine bağlı olan protestan kili­seleri bu icapların yerine getirilmesini Hı­ristiyanlığın temel unsurlarından biri ola­rak görür. Tanrı’nın insandan rahmetini e-sirgememesi sadece onun selâmeti için dine dört elle sarılsın ve kendi uhrevî çıkarını düşünsün diye değildir. Her rahmet kendi­siyle birlikte insana bir de sorumluluk yük­ler.
İnsanoğlunu kurtaran, selâmete ulaş­tıran, Tanrı’nın insanı çocukları gibi sevdiği­ne inandıran bu rahmet, yaşanan, çalışılan, belki de acı çekilen her yerde Tanrı’daki in­san sevgisinin çevreye duyurulmasını, bildi­rilmesini emreder. İnsanın Tanrı’ya karşı şükranı, O’nun insana karşı beslediği sevgi­ye olan inancı belirtmek için kardeşlerini sevmeyi ve onlara hizmet etmeyi öğreten İsa’nın yolunda giderek dinin bütün icaplarını yerine getirmek ve böylelikle de in­sanlığa hizmet etmek zorundadır.
İşte reformcu kiliselerin iki ana doktrini bunlardır. Bunun yanında bütün kiliselerce kabul edilen birtakım dogmalar da yer alır. Meselâ bütün reformcu kiliseler ilmi­hallerinde havariler «amentü»sünün açıkla­masına yer verir. Bununla birlikte bütün reformcu kiliselerin yukarıda belirtilen iki temel doktrin ve kilisenin ilk yılların­da ortaya atılan büyük kurallar üstünde kendi aralarında anlaşmaya varmaları, te­mel metinlerin yorumlanmasında ve değer­lendirilmesinde çok büyük ve hatta hayatî sayılabilecek aykırılık ve anlaşmazlıkların bulunduğunu gizleyemez.
Bk. REFORM, CALVİN, LUTHER, Protestan KİLİSE’leri v.b. (L)

PROFANATİO

PROFANATİO hakkında diğer dizin sayfaları >>PROFANATİO

Özet:

PROFANATİO i. («tapmağın önü» anlamın­da profanus’tan lat. k.). Kilise huk. Dinî müesseselere, kutsal eşyaya karşı saygısız­lık suçu.
— ANSİKL. Kutsal eşyaya karşı profanatio’dan maksat, kutsal kapların, dinî kıyafetle­rin bayağı veya suç sayılacak işlerde kul­lanılması, dinî âyinler ve özellikle adak ve kurbanlar konusunda günah sayılacak ey­lemlerde bulunulmasıdır.
Kiliselere karşı profanatio şu hallerde söz konusu olur; bu kutsal yerler çok kan akıtılmasına yol açmış bir cinayet veya ben­zer şiddet fiiline sahne olmuşsa; dine ay­kırı veya çirkin işler için kullanılmışsa; afaroz edildiği açıklanmış ya da sapkın mezheplere mensup veya inanmayan biri kilise dahiline gömülürse v.b. Bu muamelelerden birine uğrayan kilise derhal kapatılmalıdır; ibadete yeniden ancak, bu günahlardan arınması için gerekli işlemler yapıdıktan son­ra açılabilir. (L)
PROFAZ. (fr. prophase).Biyol. Bk. İLK EVRE
PROFERMENT i. (fr. pro ferment’dan). Biyokim. Bk. PROENZİM.

POMBAL

POMBAL hakkında diğer dizin sayfaları >>POMBAL

Özet:

POMBAL (Sebastiao Jose DE CARVALHO E MELO,— markisi), portekizli devlet adamı (Lizbon 1699-Pombal, Coimbra yakınları (1745) elçilik yaptı; dışişleri (1750), içişleri ve bahriye bakanı oldu; Jose I’in desteğiy­le başbakanlığa geldi. Çok kültürlü, çalışkan ve hırslı olan Pombal, devleti zayıflatan ge­leneksel kuvvetlere karşı azimle, çok zaman da insafsızca mücadele ederek, Portekiz’de aydın despotluğu siyasetini uyguladı, krallı­ğın nüfuzunu arttırdı: idarede veraseti kal­dırdı ve yararsız memurları işten çıkardı (1761); deniz küvetlerini 19 savaş gemisiyle donatarak geliştirdi; kont Schaumburg-Lippe’yi görevlendirerek orduda prusya metotlarını uyguladı; polis kuvvetlerini güçlen­dirdi. Büyük bayındırlık işlerine girişerek millî ekonomiyi geliştirdi (1755 depremin­den sonra Lizbon’un yeniden inşat, Oeiras kanalının açılması, Alentejo topraklarının tarıma açılması). Douro vadisinde bağcılığı geliştirdi ve sanayiyi yabancı rekabetine karşı korudu (imtiyazlı fabrikalar kurulma­sı; hammadde ve değerli maden ihracının yasaklanması; ithalâtın yüksek gümrük ta­rif esiyle sınırlandırılması; şirketlerin, özel­likle Pernambouc şirketinin, altın ve el­mas madenlerinin veriminin yükseldiği Bre­zilya ile ticareti kolaylaştırmak üzere de Para ve Maranhao şirketlerinin kurulması).

Devamı >>

PFEFFERKORN (Johannes)

PFEFFERKORN (Johannes) hakkında diğer dizin sayfaları >>PFEFFERKORN (Johannes)

Özet:

PFEFFERKORN (Johannes), alman yazarı (Nürnberg 1469-1524′e doğr.) Musevîydi, Köln’de Hıristiyanlığı kabul etti (1505) ve uzun süre bu şehirde yaşadı. Yahudiler aleyhine birçok yazı yazdı: Der Judenspiegel (Yahudi Aynası) [1507]; Der Judenbeichte (Yahudilerde Günah Çıkartma) [1508]; Das Osternbuch (Paskalya Kitabı) [1508]. Bu yazılarda bütün musevilerin din değiştirme­ğe zorlanmasını istiyordu. J. Reuchlin’e karşı giriştiği polemikte, Beschyrmung (Savun­ma) [1516] ve Ein Mitleydliche Claeg (1521) adlı eserlerle kendini savundu. (Polemik, Roma kilisesinin Reuchlin’i mahkûm etme­siyle sonuçlandı.) [m]