» kompozisyon hakkında arşivlenen resim, video, animasyon vs. gibi kayıtlar görüntüleniyor.

Alfabe (ölüm Alfabesi)

Alfabe (ölüm Alfabesi) hakkında diğer dizin sayfaları >>Alfabe (ölüm Alfabesi)

Özet:

Alfabe (ölüm Alfabesi), Lutzelburger tarafın­dan oyması yapılan Holbein’in bir eseri (1524), her harf ölümle ilgili bir kompozisyon’un üzerine kazılmıştır, (L)

AGACHE (Alfred)

AGACHE (Alfred) hakkında diğer dizin sayfaları >>AGACHE (Alfred)

Özet:

AGACHE (Alfred), fransız ressamı (Lille 1843-Cour-Cheverny 1915). özellikle alegorik kompozisyonlar yaptı (La Fortune [Talih], 1885; Lille müzesi), [L]

ADAM (Adolphe)

ADAM (Adolphe) hakkında diğer dizin sayfaları >>ADAM (Adolphe)

Özet:

ADAM (Adolphe), fransız bestecisi (Paris, 1803-ay.y. 1856). Bir piyanistin oğludur, ön­ce Benoist, sonra Boieldieu ile çalıştı.

Devamı >>

SANSOVİNO

SANSOVİNO hakkında diğer dizin sayfaları >>SANSOVİNO

Özet:

SANSOVİNO (Andrea CONTUCCi, il — de­nir), italyan heykeltıraşı ve mimarı (Mon­te San Savino, Arezzo 1460 – ay.y. 1529).

Devamı >>

RUSTAİ

RUSTAİ hakkında diğer dizin sayfaları >>RUSTAİ

Özet:

RUSTAİ i. (fars. rüstâ’dan rüstâi). Esk. Köylü: Sahra-nişin olup şehristana dahil ol­mayanlara Türk ve Oğuz ismi umumîsi kal­makla ileride Türk, kaba, rustaî ve Oğuz, sade, safdil mânasına sarf olunmuştur (Ahmed Vefik Paşa).

Devamı >>

RUNGE (Philipp Otto)

RUNGE (Philipp Otto) hakkında diğer dizin sayfaları >>RUNGE (Philipp Otto)

Özet:

RUNGE (Philipp Otto), alman ressamı (Wolgast 1777 – Hamburg 1810). Roman­tizmi benimsedi, Tieck ve Goethe ile ya­kınlık kurdu; duygusal kompozisyonlarıyle (Bülbülün Dersi, Hamburg müzesi) tanınır. (L)

RUBENS (Petrus Paulus)

RUBENS (Petrus Paulus) hakkında diğer dizin sayfaları >>RUBENS (Petrus Paulus)

Özet:

RUBENS (Petrus Paulus), flaman ressa­mı (Siegen, Westfalen 1577 – Anvers 1640), siyasî sebeplerle göç etmek zorunda kal­mış Anvers’li bir eşöven’in oğludur; çocukluğu Siegen ve Köln’de geçti.

Devamı >>

ROTTENHAMMER (Johann)

ROTTENHAMMER (Johann) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROTTENHAMMER (Johann)

Özet:

ROTTENHAMMER (Johann), alman ressa­mı (Münih 1564-ay.y. 1625). Münih’te Hans Donauer’den ders gördü, Venedik’e (1589), sonra Roma’ya gitti; Roma’da 1595′e kadar kaldı; Kadife Bruegel ve Paul Brill ile dost­luk kurdu.

Devamı >>

ROMERO de Torres (Julio)

ROMERO de Torres (Julio) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROMERO de Torres (Julio)

Özet:

ROMERO de Torres (Julio), ispanyol res­samı (Cordoba 1880 – ay.y. 1930). Kadın portreleri, edebî ve alegorik kompozisyonlarıyle (Çingene ilham Perisi, Madrid, Mo­dern Sanat müzesi; Aşk Sunağı, Barcelona, Modern Sanat müzesi v.d.) büyük ün ka­zandı.
— İki kardeşi RAPAEL (1868-1898) ve ENR1QUE de (doğ. 1876) ressamdı. (M)

ROLLİ (Paolo)

ROLLİ (Paolo) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROLLİ (Paolo)

Özet:

ROLLİ (Paolo), italyan şairi (Roma 1687-Todi 1765). Paris ve Londra’da italyanca öğretmenliği yaptı; melodramlar ve tercü­meler yayımladı, ününü, küçük ahenkli şi­irlerine borçludur: Peotici Componimenti (Şiir Kompozisyonları) [1717]. (L.)

ROED (Jörgen Pedersen)

ROED (Jörgen Pedersen) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROED (Jörgen Pedersen)

Özet:

ROED (Jörgen Pedersen), danimarkalı res­sam, heykeltıraş ve dekoratör (Ringsted, Seeland 1808-Kopenhag 1888). C. W. Eckersberg’den ders gördü. Uzun süre İtalya’da kaldı. Kopenhag akademisinde öğretmen­lik yaptı (1862-1887). Portreler, konusunu günlük hayattan alan tablolar, mimarî görü­nümler, dinî kompozisyonlar (Frederiksborg şatosu kilisesinde İsa’nın Çarmıha Geril­mesi) v.b. yaptı. (M)

ROBERTİ (Ercole DE)

ROBERTİ (Ercole DE) hakkında diğer dizin sayfaları >>ROBERTİ (Ercole DE)

Özet:

ROBERTİ (Ercole DE’), Ercole da Ferrara da denir, italyan ressamı (Ferrara 1450′ye doğr.-ay.y. 1496). C. Tura’nın öğrencisi ve Ferrara okulunun kurucusu olan Ercole, ustasının sert üslûbunu, zaman zaman aşırı sinirliliğe kaçan bir çizgi ince­liğiyle geliştirdi.

Devamı >>

RİVİERE (Henri)

RİVİERE (Henri) hakkında diğer dizin sayfaları >>RİVİERE (Henri)

Özet:

RİVİERE (Henri), fransız ressamı ve gravürcüsü (Paris 1864-ay.y. 1951). Emile Gouteau’nun Voyages d’A'Kempis’i (A’Kempis’in Gezileri) ile Melandri’nin Farjadeti’sini (Cinler) resimledi, 1888′den 1898′e kadar Rodolphe Salis ile birlikte Chat-Noir kuk­la tiyartosunun siluetlerini çizdi ve sahne kompozisyonlarını yaptı. Ofortları, taş bas­maları ve tahta üstüne renkli gravürleri vardır: Eyfel Kulesinin Otuz Altı Görünüşü, Paris Peyzajları. Riviere aynı zamanda pasteller ve suluboya resimler de yapmıştır. (L)

RİOPELLE (Jean-Paul)

RİOPELLE (Jean-Paul) hakkında diğer dizin sayfaları >>RİOPELLE (Jean-Paul)

Özet:

RİOPELLE (Jean-Paul), kanada asıllı fransız ressamı (Montreal 1924). 1945′ten itiba­ren gerçekçilikle ilişkisini keserek Paris’e yerleşti ve iki yıl sonra Sen’in sol kıyısında­ki bir galeride, daha sonra Londra, New York, Almanya ve İsviçre’de eserlerini ser­giledi. Kompozisyonları sıkı dokulu ve çok renkli mozaikleri andırır. (L)

RİVERA (Diego)

RİVERA (Diego) hakkında diğer dizin sayfaları >>RİVERA (Diego)

Özet:

RİVERA (Diego), meksikalı ressam (Gua-najuato 1886-Mexico 1957). San Carfos akademisinde yetişti (1898), 1909′da Paris’e, sonra italya’ya gitti ve 1921′de yurduna dönerek enerjik, dengeli ve açık bir üslûpla es­ki tarih ve çağdaş halk hayatını dile getiren birçok kompozisyon yaptı.

Devamı >>

RİCARD (Gustave)

RİCARD (Gustave) hakkında diğer dizin sayfaları >>RİCARD (Gustave)

Özet:

RİCARD (Gustave), fransız ressamı (Mar­silya 1823-Paris 1872). italya, Belçika, Hol­landa ve ingiltere’ye birçok yolculuk yaptı.

Devamı >>

RESİMLİ

RESİMLİ hakkında diğer dizin sayfaları >>RESİMLİ

Özet:

RESİMLİ sıf. (resim’den resim-li). [Gazete dergi v.b. için] İçinde resimler bulunan: Hiç cevap vermedi. Ben resimli gazeteye bakıyordum (M. Ş. Esendal). Resimli ço­cuk kitapları. \\ Resimli roman, metinle birlikte sunulan resimler dizisi; resmin bu­lunduğu karenin içinde resmin anlaşılma­sına yardımcı olan metin de yer alır.

Devamı >>

RAUSCHENBERG (Robert)

RAUSCHENBERG (Robert) hakkında diğer dizin sayfaları >>RAUSCHENBERG (Robert)

Özet:

RAUSCHENBERG (Robert), amerikalı ressam (Port Arthur 1925).

Devamı >>

RAURİCH (NicoJas)

RAURİCH (NicoJas) hakkında diğer dizin sayfaları >>RAURİCH (NicoJas)

Özet:

RAURİCH (NicoJas), ispanyol ressamı (Barcelona 1871 – ay.y. 1945). Barcelona Gü­zel Sanatlar okulunu bitirdi. Antonio Ca­ba, Luis Rigalt ve Eliseo Meifren’in öğrencisiydi.

Devamı >>

RAOUX (Jean)

RAOUX (Jean) hakkında diğer dizin sayfaları >>RAOUX (Jean)

Özet:

RAOUX (Jean), fransız ressamı (Montpellier 1677-Paris 1734). Ranc ve Bon Boullongne’un öğrencisiydi. 1704′te İtalya’ya gitti, üç yıl Roma’da, iki yıl da Venedik’de kaldı. 1714′te Paris’e dönüşünde, çeşit­li fanteziler yaptı (kapı alınlıkları, masal kompozisyonları, tarihî portreler). Bir İn­giltere gezisi dönüşünde, rahibe, su peri­si, ilham perisi kılığında tiyatro oyuncularının, Ceres, Venüs, Diana, Pomone kılı­ğında saraylı kadınların resmini yaptı. Eserleri Louvre, Versailles ve eyalet müzelerindedir. (L)

RANKL (Kari)

RANKL (Kari) hakkında diğer dizin sayfaları >>RANKL (Kari)

Özet:

RANKL (Kari), alman müzikçisi (doğ. Gaden 1898), A. Schönberg ve A. Webern’in öğrencisiydi. Sırasıyle Viyana, Berlin, Wiesbaden, Graz, Prag ve Londra’da or­kestra şefliği yaptı. Londra’da, 1946-1951 arasında Covent Garden’i yönetti. Oda mü­ziği ve senfonik kompozisyonlarından baş­ka bir de operası vardır: Deirdre of the Sorrows (1951). [M]

RAHMANİ

RAHMANİ hakkında diğer dizin sayfaları >>RAHMANİ

Özet:

RAHMANİ sıf. (ar. rahman’dan rahmani). Esk. Tanrı’ya ait, tanrısal: Bir «Son iaam» kompozisyonunun isa’nın rahmanı bası et­rafında kuruluşu gibi (A. H. Tanpmar). ümmühan Hatunun rüyası rahmaniydi (N. Araz). Zt. şeytanî. (M)

RAFFAELLO SANTİ veya SANZİO

RAFFAELLO SANTİ veya SANZİO hakkında diğer dizin sayfaları >>RAFFAELLO SANTİ veya SANZİO

Özet:

RAFFAELLO (SANTİ veya SANZİO — de­nir), italyan ressamı ve mimarı (Urbino 1483 – Roma 1520). İlk resim derslerini ba­bası Giovanni Santi’den aldı.
Babası ölün­ce (1494), o sıralar Fr. Francia ile birlikte çalışan Timoteo Viti’nin atelyesine gir­di. Daha sonra, 1499′a kadar Perugia’da il Perugino’nun atelyesinde çalıştı. İl Perugino’nun hocalığı Raffaello’nun gelişme­sinde başlıca etken oldu. Genç yaşına rağ­men Raffaello, çıraktan çok bîr usta ola­rak kabul ediliyor, önemli iş teklifleri alı­yordu; 1500′de Evangelista di Pian di Meleto ile birlikte Cittâ di Castello’da Sant’Agostinc kilisesinin mihrap arkalığını yap­tı Bu eserin, aynı şehrin pinakotek’indeki bir kopyasıyla, ikisi Napoli’deki Capodimonte müzesinde, biri de Brescia’da Tosio Martinengo pinakotek’inde olmak üze­re üç parçası günümüze kalmıştır.
Raffa­ello’nun ilk dönemi hakkında en iyi fikir verebilecek eserleri Şövalyenin Rüyası (Na­tional gallery, Londra) ile Üç Güzeller’dir (Conde” müzesi, Chantilly). Her ikisinde de sarı tonlar, sade, dengeli bir düzenleme ve geniş manzaralar hâkimdiı. Louvre müze­sindeki, Aziz Mikael ve Aziz Georgius çift kanatlı tablosunda olduğu gibi, bu tab­lolarında da, Raffaello’nun sanatında git­gide daha belirgin bir hal alan mekânla kompozisyon arasındaki uyum göze çar­par. Raffaello Vatikan müzesindeki Taç Giyme tablosunda (basit geometrik figür­lerde kolayca görüleceği gibi) kompozisyon üstünde titizlikle çalışarak renklere ışıklı bir yoğunluk ve ustasında olmayan bir can­lılık getirerek İl Perugino’nun tekniğini aşar. Ayrıca Çarmıha Geriliş (National gallery, Londra); Meryem ve Azizler (Ber­lin) ve Kurtarıcı isa’da da (Brescia) İl Pe­rugino’nun etkisi sezilirse de Raffaello’nun yeni belirmeğe başlayan kişiliğini gölgele­mez.
Kutsal Bakire’nin Evlenmesi’nde (Brera, 1504) ise mekânın, kompozisyon ritmi .ve renk parlaklığıyle birleşmesi,İl Perugino’da rastlanılmayan bir özelliktir. Raf­faello bu ünlü ve büyük tablosunu bitir­diğinde yirmi yaşındaydı. Hemen sonra Floransa’ya gitti (1504-1508). Bir yandan sanatını olgunlaştırıyor, öte yandan da flo­ransa resim sanatının getirdiği yenilik ve heyecan dolu havayı tadıyor, Leonardo da Vinci’nin renk tekniğini inceliyordu. Leo­nardo’dan canlı varlıkları kendi düzenleri içinde duymağa ve bir kompozisyonda yal­nız figürleri değil, aynı zamanda çevresin­de havanın dolaştığı canlı varlıkların ara­larındaki ilişkileri de incelemeyi öğrendi. Michelangelo da, dramatik üslûbu, yapıcı kuvveti, anlatım ve hareket yeteneği, eski­çağı canlandırma gücüyle Raffaello’yu bü­yüledi. Bu etkiler, özellikle Çarmıhtan İndiriliş’te
(Galleria Borghese, Roma, 1507) açıkça görülür. Floransa’da Raffaello’nun en yakın dostu sanatçı rahip Bartolomeo idi. Daha yaşlı olan Bartolomeo da, sanatta hızlı ve kesin değişikliklerin oluş­tuğu bu dönemde, klasik denge ülküsünün peşindeydi. Colonna mihrap arkalığı
(Met­ropolitan museum, New York), Ansidei mihrap arkalığı (National gallery, Londra), Madonna Northbrook (Londra) ve Aziz Georgius (Ermitaj) gitgide Floransa resim okuluna yaklaşan eserlerdir. Meselâ, Leonardo’nun etkisi, ilk Floransa dönemine ait bir dizi portrede (Urbino Dukalık sa­rayı) ve ünlü Madonna del Granduca’da (Galleria Fitti) daha gözle görülür bir hal alır; rahip Barlolomeo’nun üslûbuna ya­kın, piramit biçiminde düzenlenmiş eser­lerin en gelişmiş örnekleri arasında Ma­donna del Belvedere (Kunsthistcrisches mu­seum, Viyana), Madonna del Cardellîno (Uffizi), Güzel Bahçıvan (Louvre) v.b. sa­yılabilir. Açık havada resmettiği Meryemleriyle, Raffaello eski dinî temanın en ti­pik örneklerinden birini vererek yüzyıllar boyunca, gerek sanat gerek din yönünden kendini ideal olarak kabul ettirdi; figür gruplarının işlenişinde Michelangelo ile or­tak noktaların bulunmasına ve kişilerin bir­birleriyle bağlantılarında kısmen Leonardo’nun etkisi görülmesine rağmen, bu tablo­lar kişisel özellikten yoksun değildir: hep­sinde de sakin, düşünceli bir hal, ilgi çe­kici ayrıntılar, yuvarlak biçimlerin huzuru hâkimdir. Raffaello’nun aynı dönemde yap-’ tığı öbür eserler şunlardır: Doni Çifti ve Hamile Kadın (Pitti), Orleans Bakiresi (Chantilly), Kutsal Aile (Bridgeater. Lon­dra). Azize Caterina (National gallery, Lon­dra), Madonna Esterhazy (Budapeşte), Ma­donna Canigiani (Münih), Meryem Tahtta (Pitti. Floransa) v.b. Tamamlanamayan bu sonuncu eserde Meryem ve Çocuk İsa, tabloda hareket halinde görülen diğer kişi­ler tarafından, azizlerle çevrili yüksek bir tahta çıkarılmıştır.
Azizlerin her biri kişi­liği belirecek şekilde resmedilmiştir; tahtı taşıyan melekler heykelsi bir gölünüm için­dedirler; sahneyi tamamlayan giriş kapısı­nın yarım daire şeklindeki, kısmı da son derece gösterişlidir.
Raffaello, papa Julius II tarafından çağı­rılarak 1511′de Roma’ya gitti, papanın Va­tikan’daki yeni dairelerine fresk yapmakla görevlendirildi. Böylelikle, Andrea Mantegna ile Piero della Francesca’nın eserlerinin bulunduğu (bugün kaybolmuştur) daha es­ki bölümler yıkılıyordu. Raffaello, 1511′de tamamladığı imza odasının (Stanza Della Segnatura) süslemeleriyle işe başladı: Kut­sal Tartışma, Parnassos, Atina Okulu, Üç Erdem ve tavandaki bilim ve sanatları ko­nu alan alegorik figürler. Geniş kompozisyonlu bu fresklerde Michelangelo’nun hu­zursuz ve acı çeken insanlarına karşıt, sa­kin ve rahat figürler yaptı. 1510′da Agostino Chigi tarafından, Farnesina sarayına Galatea efsanesini canlandıran freskler yap­makla görevlendirildi. Burada B. Peruzzi, Sodoma ve Sebastiano del Piombo ile ta­nıştı. Raffaello’nun, Galatea konusunda B. Castiglione’ye yazdığı mektup onun este­tik idealleri üstüne önemli bir belgedir.
Sanatçı bu mektupta, gerçek bir modeli izlemediğini ve Praksiteles’in yaptığı gibi, çeşitli modellerden de ayrıntılar almadı­ğını öne sürer ve önceden var olan bir güzellik idealine ulaşmak istediğini belir­tir. Raffaello’nun renk ve ışık karşıtlığıyle iman gücü yönünden etkileyici olan Madonna di Foligno (Vatikan pinakotek’i) ve Madonna di Casa d’Alba (National gallery, Washington) adlı eserleri aşağı yu­karı aynı döneme rastlar. İkinci Stanza’nın fresklerinde (Eliodoro’nun Kovulması, Bolsena Âyini, Aziz Petrus’un Kurtuluşu, Büyük Leo’nun Attilâ ile Karşılaşması) [1511-1514], Sebastiano del Piombo’nun et­kisiyle Raffaello rengi ön plana aldı, mimarî tarzındaki süslemelerde ışık ve göl­gelere geniş yer verdi (özellikle Aziz Petrus’un Kurtuluşu sahnesinde, ışığın üç kaynaktan gelmesi).
Çağdaşlarının portreleri de (Peçeli Kadın, Pitti; Baldassare Castiglione, Louvre) Raffaello’nun bir renk sanatçısı olduğunu ortaya koyar; Floransa dönemine kıyasla, portrelerin ağırlık noktası artık genel atmosfere değil, modelin derinleşti­rilmesine bağlıdır. Rafafello bu arada, Michelangelo’nun Sistina şapelindeki peygam­berlerinden ilham alarak, Sant’Agostino ki­lisesindeki işaya freskini yaptı. Meryem Sandalyede, Hezekiyel’e Kutsal Hayalin Gö­rünmesi (Floransa, Pitti) ve Julius II de (Uffizi) aynı döneme rastlar. Raffaello, Leo X’un papalığı sırasında yorulmak bilmeden çalıştı. 1514-1517 Ara­sında, Stanza’nın Borgo Yangını süsleme­sini yaptı.

Devamı >>

PUVİS DE CHAVANNES (Pierre)

PUVİS DE CHAVANNES (Pierre) hakkında diğer dizin sayfaları >>PUVİS DE CHAVANNES (Pierre)

Özet:

PUVİS DE CHAVANNES (Pierre), fransız ressamı (Lyon 1824-Paris 1898). Yakalan­dığı bir hastalık yüzünden mühendislik öğ­renimini yarıda bırakarak İtalya’ya gitti; orada Rönesans ustalarının fresklerini görün­ce resme karşı bir ilgi duydu.

Devamı >>

PRİMATİCE

PRİMATİCE hakkında diğer dizin sayfaları >>PRİMATİCE

Özet:

PRİMATİCE (Francesco PRiMATiCCO, il— denir), italyan ressamı, heykeltıraşı ve mimarı (Bologna 1504 veya 1505-Paris 1570). İ. da İmola’nın, Bagnacavallo’nun ve Mantova’daki Te sarayı çalışmalarında yardım ettiği Giulio Romano’nun öğrencisi. Fontainebleau şatosunu süslemek için François I tarafından Fransa’ya çağrıldı. Orada yalan­cı mermerden tavan ve çerçeveler, alegorik resimler yaptı. Balo salonu (veya Henri II galerisi) için yaptığı kompozisyonlar, ona­rımlar yüzünden büyük değişikliğe uğradı. Primatice’nin maniyerist üslûbu desenlerin­de daha açıkça görülür (Saatlerin dansı, Frankfurt), François II’nin Kırallık bina­ları sorumlusu oldu (1559) ve bir çeşit sanat diktatörlüğü kurdu. 1540′ta İtalya’ya yaptı­ğı bir geziden, çok sayıda eski heykel, büst, Trajanus sütununun, Laocoon ve Medici Venüsü’nün mulajlarıyle birlikte döndü. (L)

POWELL (John)

POWELL (John) hakkında diğer dizin sayfaları >>POWELL (John)

Özet:

POWELL (John), amerikalı besteci ve pi­yanocu (Richmond, Virginia 1882). 1901′de Virginia üniversitesini bitirdi, Viyana’ya gi­derek Theodor Leschetizky ile piyano ve Kari Navratil ile kompozisyon çalıştı. İlk piyano konserini 1907′de Berlin’de verdi. 1918′de New York City’de çalınan piyano ve orkestra için Siyah Rapsodi’si ve keman ile piyano için bestelediği Virginia Sonat’ı (1919), Amerika’daki zenci yaşayışının müzik alanında yorumlarıdır. Daha sonraki eserlerinde Güney’in angloamerikan halk müziğinden ilham aldı: Natchez on the Hill
(Tepedeki Natchez) [1923]; A Set of Tre (Üçlü Takım) [1935] ve Symphonie in A (A’lıSenfoni) [1947]. (M)

POWELL (George William Henry)

POWELL (George William Henry) hakkında diğer dizin sayfaları >>POWELL (George William Henry)

Özet:

POWELL (George William Henry), ameri­kalı ressam (Ohio 1824-New York 1879). Tarih konularını işleyen tablolar yaptı. Washington’da, Capitol’ün konferans salonun­da bulunan Mississippi’nin Keşfi adlı büyük kompozisyonu bunlardan biridir. (L)

POUSSİN (Nicolas)

POUSSİN (Nicolas) hakkında diğer dizin sayfaları >>POUSSİN (Nicolas)

Özet:

POUSSİN (Nicolas), fransız ressamı (Villers, Andelys yakınları 1594-Roma 1665). Yoksul bir ailedendi. Küçük yaşta Quintin Varin’in derslerini izledi, on sekiz yaşın­da Paris’e gitti, orada flaman Ferdinand Elle’in, sonra Lallemand’ın atelyesine girdi. Philippe de Champaigne ile birlikte Luxem-bourg sarayının dekorasyonunda çalıştı, 1624′te Roma’ya gitti. Orada, oldukça sı­kıntılı yıllar geçirdikten sonra ancak 1628′de biraz rahata kavuştu ve giderek ün ka­zanmağa başladı. 1629′da Jacques Dughet ile tanıştı ve onun kızıyle evlendi. Bunu takip eden on yıl en çok eser verdiği dö­nemdir. Konularını genellikle Kutsal Kitap’tan aldı: Âşdod’da Veba Salgını (Louvre), Masumların öldürülmesi (Chantilly), Altın Buzağının Etrafında Dans (Londra), Kudüs’ün Zaptı (Louvre). Tarihten ve mi­tolojiden de yararlandı: Sabinli Kadınların Kaçırılması (New York), kardinal Barberini için, Germanicus’un ölümü, Camilla ve Falerii Okulu Ustası (Louvre). Ayrıca ale­gorik tabloları da vardır: Şairin ilham Al­ması (Louvre). Cassino de Pozzo için yap­tığı Yedi Dini Tören’m birinci dizisi de bü­yük başarı kazandı.

Devamı >>

POURBUS (Frans)

POURBUS (Frans) hakkında diğer dizin sayfaları >>POURBUS (Frans)

Özet:

POURBUS (Frans), Büyük denir, flaman ressamı (Brugge 1545-Anvers 1581), Pieter Pourbus’un oğlu. Anvers’te, Frans Floris’in öğrencisiydi. Kompozisyonlar (Ayta Vergilius’unun Triptiği, Saint-Bavon, Gand) ve en Önemlileri Brüksel, Berlin, Dresden, Rotterdam ve Viyana müzelerinde olan birçok portre yaptı. (L)

POST

POST hakkında diğer dizin sayfaları >>POST

Özet:

POST i. (fars. püîf’tan). Tüyleri alınmamış hayvan derisi: Gözüm kaldı şu kaplanın postunda (Karacaoğlan). içine kurt postu geçirilmiş kısa gocuğunu, kısa konçlu çizmelerini giymişti (Kemal Tahir). || Mec. Makam: Post peşinde olmak. ] Sıf. Esk. Tüylü deriden yapılmış: Post kalpak. || Gür ve kaba: Post bıyık.

Devamı >>

PİPER (John)

PİPER (John) hakkında diğer dizin sayfaları >>PİPER (John)

Özet:

PİPER (John), ingiliz ressamı (Epsom 1903). önce manzara resimleri yaptı, 1933′ten son­ra soyut sanata, daha sonra da figüratif res­me yöneldi ve İkinci Dünya savaşında yo­ğun dramatik kompozisyonlar yaptı (Suffolk’un Üç Kulesi, Tate gallery). Bale de­kor ve kostümleri de çizdi {Eyyüb 1948; Harleçuin in April [Nisan Soytarısı], 1951). M

PINTURİCCHİO (Bernardino di BETTO)

PINTURİCCHİO (Bernardino di BETTO) hakkında diğer dizin sayfaları >>PINTURİCCHİO (Bernardino di BETTO)

Özet:

PINTURİCCHİO (Bernardino di BETTO, il — denir), italyan ressamı (Perugia 1454 [?] – Siena 1513). Sistina şapelinde Perugino ile birlikte çalıştı (1481-1483). Innocentius VIII, «Belvedere» sarayının bir kısmı­nı, Alessandro VI da Vatikan’daki Borgia dairelerinin altı salonunu ona süsletti (1493-1494). Sant’Angelo şatosunda da çalıştı ve Roma’da Aracoeli Santa Maria kilisesinde, en güzeli Aziz Bernardinus’un ölümü olan birçok fresk yaptı. 1502′de kardinal Piccolomini’den, Siena katedralinin kütüphanesi­ni resimleme görevini aldı. Bu Biccolomini Kütüphanesi resimleri onun son önemli eserleridir. Yağlıboya resimleri: Vatikan’­da, Meryem’in Taçlanması, dördü Floransa’da, üçü de Borghese galerisinde bulu­nan yedi tabloluk Yusuf’un Hikâyesi; Ber­lin’de, Kâhin Kralların Tapınması ve Teb­şir; Louvre’da, Meryem. Bütün bu kompozisyonlardaki çekici renkler, yalın desen, kullandığı mermer harcı ve yaldızların süs­leme etkileri, ressamın üstün değerini gös­terir. (l)

POP’ART

POP’ART hakkında diğer dizin sayfaları >>POP’ART

Özet:

POP’ART i. İlk olarak 1955′e doğru; Lond­ra’da, resimlerinde yapıştırma kâğıt meto­dunu uygulayan bir ressam topluluğunun eserlerini belirtmek için kullanılan terim; 1963′ten itibaren de A.B.D.’de XX. yy. şeh­rinin havasını canlandırmak amacıyle seçi­len gerçek nesnelerden veya nesne artıkla­rından yapılmış kompozisyonlara bu ad ve­rildi. Bu maksatla sanayi ürünlerinden, rek­lam usullerinden, günlük hayatta kullanı­lan araçlardan yararlanıldı, (öncüleri arasında, Heins ve Villegle [yırtık afişler, 1949], Yves [Klein tek renkli pasteller, 1946], Niki de Saint-Phalle, Deschamps [bez ka­bartmalar] ve Cesar [presten geçirilmiş oto­mobiller] sayılabilir. Bu arada amerikalı Rauschenberg de 1964 Venedik şenliğinin büyük ödülünü kazanarak bu alanda mil­letlerarası bir ün yaptı. Ayrıca, resimli ro­manlardan etkilenmiş olan amerikalı Roy Lichtenstein da özellikle anılmağa değer.) [L]

PONTORMO

PONTORMO hakkında diğer dizin sayfaları >>PONTORMO

Özet:

PONTORMO (lacopo carrucci, il — de­nir), italyan ressamı (Pontorme, Empoli ya­kınları 1494-Floransa 1556′ya doğr.). And-rea Del Sarto’nun öğrencisiydi. Onun ve Fra Bartclomeo’nun klasik üslûbundan kı­sa zamanda uzaklaştı, Michelangelo’nun sanatından ilham alarak, çevre çizgisini be­lirtmeğe elverişli açık tonlarla yapılan resim tekniğine yöneldi. Annunziata (Floransa) manastırındaki Ziyaret adlı tablodan sonra, Caiano’daki Poggic villasının büyük salonu­nu süslemekle görevlendirildi. Çalışmaları yönetti ve tonozlardan bir tanesinin üzerine Vertumne ile Pomona tema’sını işledi. Te­dirgin mizacı, onu yem deneylere sürükle­di: Galuzzo manastırında, bazen Dürer’in estamplarından ilham alan ama çok değişik üslûptaki Çile dizisi, isa’nın Çarmıhtan Indirilmesi’nde (Santa Felicita, 1526) açık ve soğuk tonlara yönelir. Âlessandro de Medici’nin Portresi’nde (Lucca, 1525) uzun, parlak ve birbirini izleyen bir dizi figür göze çarpar. Pontormo, 1545′ten sonra, San Lorenzo’nun koro yerini süslemekle görevlendirildi. Burada, iç içe geçen, şaşırtıcı kompozisyonlar üzerinde on yıl çalıştı, ama bu eserleri başarılı olmadı (Meleklerin Dü­şüşü, Tufan, Yeniden Diriliş). [L]

POMARANCIO

POMARANCIO hakkında diğer dizin sayfaları >>POMARANCIO

Özet:

POMARANCIO (Cristoforo RONCALLi, il— denir), italyan ressamı (Pomarancia 1552′ye doğr. – Roma 1626). Ustası Niccolo Circignani’nin takma adını («İl Pomarancio») aldı. Eserleri arduvaz üzerine yaptı­ğı Ananias ile Safira’nın Ölümü (Vatikan müzesi); Süleyman’ın Yargısı (Osimo’da Galli sarayı) ve Lorette bazilikasındaki gösterişli kompozisyonlar. (L)

Sonraki sayfa »