» Kur’an-ı Kerim hakkında arşivlenen resim, video, animasyon vs. gibi kayıtlar görüntüleniyor.

AZER

AZER hakkında diğer dizin sayfaları >>AZER

Özet:

AZER, Kur’an-ı Kerim’de (VI. 74.) [ibra­him, babası Azer'e... şeklinde geçtiği için, ayetin tefsirine göre] İbrahim Peygamberin babası.

Devamı >>

Asr suresi

Asr suresi hakkında diğer dizin sayfaları >>Asr suresi

Özet:

Asr suresi, Kur’an-ı Kerim’in CIII. sü­residir. 3 Âyetten ibarettir. «And olsun asra ki» diye başladığı için bu adı almıştır. Mekke’de veya Medine’de indiği hakkında tered­dütler vardır, (M)

A’râf suresi

A’râf suresi hakkında diğer dizin sayfaları >>A’râf suresi

Özet:

A’râf suresi, Kur’an-ı Kerim’in VII. süre­sidir. 206 Ayetten derlenmiş, Mekke’de in­miştir.

Devamı >>

Ankebut suresi

Ankebut suresi hakkında diğer dizin sayfaları >>Ankebut suresi

Özet:

Ankebut suresi, Kur’an-ı Kerimin XXIV. suresi. 6

Devamı >>

Alâk

Alâk hakkında diğer dizin sayfaları >>Alâk

Özet:

Alâk, Kur’an-ı Kerim’de doksan altıncı su­renin adı. On dokuz ayetten ibarettir. Mekke’de açıklandı. İkinci ayette insanın kan pıhtısından (alâk) yaratıldığını bildirdiği için sure bu adı almıştır, (M)

ÂL

ÂL hakkında diğer dizin sayfaları >>ÂL

Özet:

ÂL i. (ar. ehl, yakın mensup’tan âl. Ehl’deki h zamanla düşmüş e uzayarak a ya dönmüş, kelime de âl haline gelmiştir).

Devamı >>

AKRE

AKRE hakkında diğer dizin sayfaları >>AKRE

Özet:

AKRE sıf. (ar. kiralat, okumaktan akre^). Esk. Kur’an-ı Kerim’i en güzel ve en doğru okuyan.(M)

AHZÂB

AHZÂB hakkında diğer dizin sayfaları >>AHZÂB

Özet:

AHZÂB çoğl. i. (ar. hizb, grup, bölük’ten ahzâb). Esk. Bölükler, kısımlar, zümreler. // Kur’an-ı Kerim’in cüzlerinden her birinin dörtte bir kısım. // Kur’an-ı Kerim’in otuz üçüncü suresinin adı. (M)

Devamı >>

AHSEN

AHSEN hakkında diğer dizin sayfaları >>AHSEN

Özet:

AHSEN sıf. (ar. hasen, güzel’den ahsen). Esk. Daha güzel, çok güzel, en güzel: Sabitim ben bu fıkr-i ahsende (A. Hâmid). insanda bu­lunmaz bu ahsen suret // Melek midir bu hüsnü mâh dediler (Emrah). || Kadın adı.

Devamı >>

Ahmedi

Ahmedi hakkında diğer dizin sayfaları >>Ahmedi

Özet:

Ahmedi. Nümism. Tolonoğullarından Ah­med bin Tolon’un (868-884) Mısır’da kendi adına kestirdiği altın dinar; adına nispetle bu dinarlara «Ahmedî» denmiştir. Ahmedi dinarının çapı 23 mm. dir. Dinarın ortasın­da, etrafında, ön ve arka yüzünden Kur’an-ı Kerim’den ayetler vardır. (- Bibliyo.) [M]

ÂHİR veya ÂHIR

ÂHİR veya ÂHIR hakkında diğer dizin sayfaları >>ÂHİR veya ÂHIR

Özet:

ÂHİR veya ÂHIR sıf. (ar. uhur, geri’den âhir). Esk. Son, sonraki, sonuncu: Evvelim ne, âhırım ne? (N. Araz). Bundan evveli ve âhırı bizim için karanlık (H. R. Gürpınar).

Devamı >>

AYET

AYET hakkında diğer dizin sayfaları >>AYET

Özet:

AYET i. (ar. âyet). Kur’an-ı Kerim surele­rini meydana getiren cümle veya cümlecikler­den biri.

Devamı >>

ABESE

ABESE hakkında diğer dizin sayfaları >>ABESE

Özet:

ABESE i. Din. Kur’an-ı Kerim’in 80. su­resi. İniş sebebi şudur: islâmlığı anlatmak ve sevdirmek için Hz. Muhammed se­çilmiş bir Kureyşli ile heyecanlı bir konuş­ma yaparken, gözleri görmeyen Mugîreoğlu Velid yanlarına geldi ve sohbeti keserek, «Ya Muhammed!» diye seslendi «Allahın sana öğrettiği ilimden sen de bana öğret».

Devamı >>

PEYGAMBER

PEYGAMBER hakkında diğer dizin sayfaları >>PEYGAMBER

Özet:

PEYGAMBER i. (fars. peyam veya peyğâm, haber ve -ber, getiren’den peyam-ber, peyğüm-ber). Tanrı’nın emirlerini bildiren kimse: Bizim vali bey eskiden gelseydi pey­gamber olurdu. (M.Ş.Esendal). Çakmak­çılarda Yeni Han … «Yeni» dedimse Nuh peygamber zamanından kalma… (Kemal Tahir). [Eşanl. NEBİ. RESUL.] || özel ola­rak Hazret! Muhammed (bu anlamda, özel isimdir): Ey ulu Peygamberimiz nerdesin? / Dinle minaremde öten gür sesin (M.Â. Ersoy). / Teşm. yol. Tahmin veya rast­lantı sonucu geleceği, olacakları haber ve­ren kimse./ Yalancı peygamber, peygam­berlik taslayan kimse.
— ÇEŞ. DEY. Allah’ın emri Peygamberin kavliyle. Bk. KAVİL. / Nuh der peygam­ber demez. Bk. DEMEK.
— ANSiKL. Din. Tanrı ile insanlar arasında habercilik ve elçilik görevlerini yapan kim­selere değişik adlar verilir. Farsça’da «haber getiren» anlamında pey-amber (peygamber), Arapçada gene «haber ulaştıran» karşılığı nebi, «elçi» anlamına ge­len resul kelimeleri kullanılır. Bu kavram­larla nitelenen kimselerin islâm dinine göre Tanrı tarafından özel olarak görevlendiril­meleri gerekir.
Kur’an’da peygamber kelimesinin karşılığı olarak nebi ve resul’ün yanında beşır (se­vinçli haber getiren) [Bakara süresi, 119; Sebe suresi, 28; Fatir suresi, 24; Fussilet su­resi, 4 v.d.] ve nezir (ihtar edici, korkutu­cu, uyarıcı) [Fatır suresi, 24; Maide suresi, 19; Hud suresi, 25; Sebe suresi, 44 v.d.] kelimeleri de kullanılır. Din deyimleri arasında nebi ve resul kav­ramları bazen birbirinden farklı anlamlar­da kullanılır. Yeni bir şeriat ve yeni bir ki­tap getiren peygambere resul, yeni bir şeri­at ve kitap getirmeyen, yalnız kendisinden önce gelen bir resulün bildirdiği şeriat ku­rallarını uygulayan ve kitabını bildiren kim­selere de nebi adı verilir. İslâm inancına göre peygamberlerle öteki insanlar arasında maddî yaşayış bakımından bir ayrılık yok­tur; bütün peygamberler de birer insandır (Enbiya suresi, 7-8). Onları öteki insanlar­dan ayıran şey daha çok Cebrail aracılığıyle kendilerine Tanrı tarafından gönderi­len vahiy (bk. VAHİY) ve taşıdıkları bazı niteliklerdir. Bu nitelikler ismet (masum olmak ve günah işlememek), emanet (ken­dine güvenilir ve emin olmak), sıdk (doğru sözlü olmak, yalan söylememek), fetanet (akıllı ve anlayışlı olmak) ve tebliği şeriat’tır (Allah tarafından bildirilen şeriat hü­kümlerini ümmetlerine bildirmek). Kur’an’a göre her ümmete kendilerine doğ­ru yolu göstermek ve Tanrı’nın buyrukları­nı bildirmek için bir peygamber gönderildi (Yunus suresi, 47). Fakat bu peygamberle­rin hepsinin adları bildirilmedi. Kur’an’da adı geçen peygamberlerin sayısı 25′tir: Âdem, Idris, Nuh, Hut, Salih, ibrahim, Lut, ismail, Ishak, Yakub, Yusuf, Eyyub, Şuayb, Musa, Harun, Davud, Süleyman, Ilyas, Elyesa, Zulkifl, Yunus, Zekeriya, Yahya, Isa, Hz. Muhammed. Ayrıca Kur’an’da adı geçen Lokman, Zülkarneyn ve üzeyr’in peygamber oldukları kesin olarak bildirilmediğinden bunların peygamber veya veli sayılmaları konusunda görüş ayrılığı vardır. Kur’an birçok peygamberin kendilerine inanmayan kimseleri ikna etmek için Allah’ın kudreti ve izniyle tabiatüstü başarılar gösterdiklerini bildirir ve örnekler verir (bk. MUCİZE).
islâm inancına göre Allah bazı peygamber­lerine emirlerini bir kitapla bildirdi. Pey­gamberlerden Davud’a Zebur, Musa’ya Tev­rat, isa’ya incil ve Hz. Muhammed’e de Kur’an-ı Kerim adlı kitaplar indirildi. Bu kitapların dışında, bazı peygamberlere de Allah, emirlerini sayısı değişen sayfalarla (suhuf) bildirdi. Âdem’e 10, Şife 50, Idris’e 30, ibrahim’e 10 sayfa gönderildi. Bütün peygamberlerin tanrı katında ayrı ayrı de­receleri vardır, islâm dinine göre bunların en yücesi (ekmel) Hz. Muhammed’dir. ilk peygamber Âdem, son peygamber ise Hz. Muhammed’dir. Ondan sonra peygamber gelmeyecektir.
♦ Peygamberan çoğl. i. Esk. Peygamber­ler.
♦ Peygamberane zf. Esk. Peygambere yakışır tarzda.
♦ Peygamberi i. Esk. Peygamberlik. Sıf. Peygamberle ilgili. (M)